Stel u krijgt een telefoontje van de Nazi’s. U mag hulp naar de concentratiekampen komen brengen, maar de kampleiding bepaalt hoeveel daarvan naar het eigen personeel en hoe veel naar de gevangenen gaat. Wat doet u?
 

Met die confronterende vraag zet Linda Polman al in het eerste hoofdstuk van De Crisiskaravaan het dilemma van hulpverlening in conflictgebieden neer. De vraag of humanitaire organisaties neutraal moeten blijven of weggaan als hun hulp misbruikt wordt, is volgens Polman actueler dan ooit nu veruit de meeste slachtoffers van oorlogen burgers zijn.
 

De hulpindustrie is uitgegroeid tot de vijfde economie ter wereld.Polman durft het aan zeer kritisch te kijken naar deze markt van vraag en aanbod. Van ons diepgeworteld verlangen goed te doen, worden de ontvangers van hulp lang niet altijd beter. De vraag waar Florence Nightingale al in 1859 over debateerde met Henri Dunant is nog steeds aan de orde: Schiet hulp het doel voorbij als oorlogvoerende partijen er hun voordeel mee doen? Wat te doen als de concurrentie tussen NGO’s zo groot wordt dat het eigen belang de hulpverlening in de weg staat?

Linda Polman is freelance journalist en publiceert o.m. in de Volkskrant, NRC Handelsblad, The Times en The Guardian. Ze schreef eerder het boek ‘k Zag twee beren, over de achterkant van de VN-vredesmissies in Somalië, Rwanda en Haïti.
Vertaald als We Did Nothing – Why the truth doesn’t always come out when the UN goes in oogstte het boek wereldwijd bijval.