De echte oorzaken van schizofrenie is een baanbrekend boek dat een volledig nieuwe kijk biedt op schizofrenie. De psychiatrische behandeling zit al jaren op het dode spoor van ‘dopaminehypothese’, waardoor de behandelingsresultaten van deze ziekte armzalig zijn.

Dit boek maakt helder dat de symptomen niet het gevolg zijn van een teveel aan dopamine, maar van een teveel aan het hallucinogene adrenochroom. Deze aanmaak wordt bevorderd door de typische kenmerken vab de geindrustrialiseerde maatschappij, zoals stress, allergieën, voedingstekorten en de consumptie van suiker. Deze ‘triggers’ spelen vooral mensen met bepaalde genetische afwijkingen parten. Het genetische noodlot heeft altijd al bestaan. Zo is schizofrenie al duizenden jaren bekend en kwam ruwweg bij één op de 2000 inwoners voor. Maar de laatste 150 jaar, met de – grotendeels met het schizofreniesyndroom - bovenmatig toegenomen, vooral in de stedelijke gebieden.

Foster concludeert dat de behandeling van schizofrenie op een volledig nieuwe leest moet worden geschroeid. Het doel: vermindering van de aanmaak van adrenaline en zijn stofwisselingsproduct adrenochroom. In een stappenplan stippelt Foster de nieuwe route uit, die onder meer voert langs genetische screening, allergietests, een suikerarm dieet en een orthomoleculaire behandeling op basis van vetzuren en hoge doses vitaminen en mineralen, zoals vitamine B3, vitamine B6, selenium en zink.

Dit boek is een must voor patiënten en hun naasten, maar ook voor mensen die beroepsmatig betrokken zijn bij psychiatrische aandoeningen: verpleging, artsen, psychologen, psychiaters, gespecialiseerde advocaten, rechters en beleidsmakers.

Prof. dr. Harold Foster (1943) is hoogleraar geografie aan de universiteit van Victoria (Canada). Hij schreef meerdere boeken over chronische ziekten, waaronder Reducing Cancer Mortality: A Geographical Perspective. Foster heeft zittingen in de redactieraad van de Journal of Orthomoleculair Medicine en in het bestuur van de International Schizophrenia Foundation. In 2004 ontving hij de ‘Orthomolecular Doctor of the Year Award’ van de International Society for Orthomolecular Medicine (ISOM).